
Como no podía ser de otra manera, mis amigos temblaban cuando teníamos que abandonar el albergue de Krakovia a las 11 de la mañana y a las 10:30, tras haber echado buena juerga, larre todavía no había aparecido. Con mis dotes de gestor, y a pesar de balancearme por los rayos cegadores del brillante sol (y alguna que otra cerveza), a las 10:45 aparecí con un ramo de flores, desayunado (un happy meal) y habiendo regalado el juguete a un niño pequeño sufriendo las miradas de desdén de su desconfiado padre. Chapó! (la foto me la saqué a mi mismo un par de horas después)
5 comentarios:
Ese Josef! Eres un crack!
A ver si ahora, aunque no sea dia a dia, de vez en cuando nos dejas aqui noticias tuyas.
A ver las que lias por mexico, que seguro que no son pocas. Que tiemble ese pais, porque Joseba esta al caer!.
Viva mexico cabrones!
Aupa hi!
Blog hau jarraitzeko asmoa diat. Ia mexiko ko zer kontatzen duan.
Euskaraz ere idatzi zak eh! Ia bestela ahaztu ein ber zaken.
Eongo gatxik!
Hi, mejikon eskuk moztu dikie sartzeakon o ze kristo!!!!
Kontau beharko dek ba zeoze.
Blog ta istori ugari baño fundamentu gutxi
Eongo gaittuk
Hi, mejikon eskuk moztu dikie sartzeakon o ze kristo!!!!
Kontau beharko dek ba zeoze.
Blog ta istori ugari baño fundamentu gutxi
Eongo gaittuk
Aer cuando nos escribes algo!
que estamos aqui expectantes!
benga txo!
Publicar un comentario